Buszujący w zbożu to powieść często określana mianem kultowej. Zaraz po wydaniu w 1951 roku, wzbudziła wiele kontrowersji i stała się książką zakazaną. Obecnie należy do kanonu lektur szkolnych w Ameryce i znajduje się na liście stu najpopularniejszych książek według dziennika „Le Monde”.

Miałam okazję przeczytać kilka dłuższych opowiadań J. D. Salingera. Franny i Zooey, Wyżej podnieście strop cieśle i Seymour – Introdukcja to utwory, w przypadku których na usta ciśnie się określenie „literatura wysoka”. Pisane finezyjnym stylem i bogatym językiem historie członków rodziny Glassów, bardzo różnią się od Buszującego w zbożu. Tutaj narratorem jest zbuntowany nastolatek, opowieść ma więc adekwatną do jego osobowości i wrażliwości formę. Potoczny, naznaczony wulgaryzmami język; skłonność do hiperbolizacji; pełna dygresji, sprawiająca wrażenie chaotycznej narracja. Dzięki takiej stylizacji ponad trzydziestoletniemu wówczas autorowi udało się stworzyć realistyczną i wiarygodną opowieść przekazywaną z perspektywy nastolatka.

Continue reading